Een jaar met Oscar
12 juli 2007Oscar!
Als eerste even dit, het heeft een jaar geduurd voordat ik dit verhaal heb kunnen schrijven omdat het anders een overwegend negatief verhaal (in tegenstelling wat ik van veel mensen lees) zou worden.
Vorig jaar is net voor de geboorte van onze zoon, onze Loesje een kruising schnauzer overleden. Dus bleef Roos (half jaar oude airedale terrier) over. Helaas is ze het klutsje nogal kwijt geraakt en bleef ze zoeken naar vriendjes, door bij de kippen te gaan liggen, als die een zandbad namen, proberen te spelen met de katten, contact proberen te maken met de schapen of ponies. Gelukkig hebben mijn ouders ook 3 honden, dus mocht ze daar veel op visite komen om te spelen, ook waren er her en der wat vriendinnetjes, dus ze ging vaak overal spelen.
Maar uiteindelijk was dat geen oplossing voor het probleem. Dus ruim anderhalve maand later besloten wij om eens uit te kijken voor een vriendinnetje voor Roos. Een hele zoektocht over het internet, kwamen we uit bij Mirtos. Nou hadden wij een aantal wensen, een klein teefje, die getrimd moest worden en al ouder zou zijn dan een jaar. Die uiteraard met katten en andere dieren zou kunnen. Sociaal en tot op zekere hoogte vertrouwd met kinderen. Uiteraard slim (nou, dat hebben we geweten!!).
We zagen Oscar 2 jaar (ja, een reutje, enig consessie kun je wel doen) op de site staan. Hij was al in Nederland, zelfs in de buurt, dus afspraak gemaakt. We hebben de auto volgeladen met hond, kind en wij op naar Oscar. Daar aangekomen, beide honden aan de riem en voor we het wisten speelden ze al, dus duidelijk, Roos kreeg een toy-boy, genaamd Oscar. Binnen in het huis van Miriam alles geregeld voor de overname van Oscar. De honden hebben toen in no-time het huis helemaal overhoop gehaald met spelen.
Oscar mee in de auto en thuis aangekomen, lekker los gelaten buiten en spelen samen!! Echt een fijn hondje voor Roos en ons. Hij heeft het in het begin erg moeilijk gehad met eten, botten e.d. want ja, als je echte honger gekend hebt, dan is het logisch dat je wil bijten. Dit is gaandeweg helemaal overgegaan, zodat we bij het eten kunnen komen, botten kunnen afpakken. Wel krijgt hij nog altijd zijn eten in een bench, waar hij ’s nachts ook in zit, met het deurtje open. Is voor hem een veilig vertrouwd plekje!!
Maar goed, Oscar is zich steeds meer gaan thuis voelen met de in zijn ogen bijbehorende vrijheden. Dat is van kwaad tot erger gegaan, niet meer luisteren, rondje door de buurt maken, tot ergernis van de buurt, want op kreta (zo stel ik mij voor) is weinig gras, dus poep je lekker op de stenen, bijvoorkeur bij de voordeur van mensen. Dus je kan het bijna wel raden, buren die gaan klagen en het maar belachelijk vinden dat wij hem maar laten lopen en dat hij niet luisterde. Nou moet je je voorstellen; wij wonen in een boerderij, met veel echte boeren naast ons, die honden zitten veelal de hele dag vast en komen weinig los, althans hier. Dus ja, de ergernissen stapelden zich op. Bij ons stapelden de "problemen" zich nog meer op. Wat moeten we nou doen. Hekjes neergezet, nou dan spring je er over heen dacht Oscar, floep, weg was tie, of we nou riepen of niet.. Stroomdraad over de hekjes, geen probleem, als ik snel genoeg ben.. minder vaak los buiten, nou dan loop ik weg als ik wel de kans krijg… rond om het huis een stroomdraad over de grond, Oscar er een paar keer tegen aanhouden, ja, dat werkte 1 hele week!! Nog een keer tegen het stroomdraad aanhouden, verdomd het werkte erg goed, du hij ging nou onder de hekken door de weide van de paarden door, zo een brede sloot over en weer was tie weg. Handen in het haar… waarom wilden wij een slim hondje???? Al deze tijd zijn we uiterst vriendelijk tegen Oscar gebleven, altijd blij als hij thuis kwam, hondenkoekje erin. Nooit boos gedaan, niks. Wij wisten het niet meer!!! We konden hem toch niet de hele tijd binnenhouden en buiten alleen maar aan de lijn, daar willen/hebben we geen hond voor!!
Toen kwamen wij toevallig tijdens het lopen in het bos een mevrouw tegen die ook opvang van buitenlandse honden heeft en haar maar eens gevraagd. (uiteraard al veel "kenners" gevraagd, maar de meeste hebben niet veel of geen ervaring met buitenlandertjes).
Die mevrouw wel, nou zegt ze, "ik denk dat hij jullie de baas is (tja, wij lagen buiten op onze knieen te smeken of hij alsjeblieft wilde komen). Ga maar eens heel duidelijk worden in wat je van hem verwacht en blijf hierin ook consequent. Uiteraard niet gaan slaan, of schoppen, maar ook zeker niet het foute gedrag belonen, duidelijkheid. Niet meer lief vragen (met zachte stem) of hij komt, nee, harde stem en nu komen!!!"
En ja, hoor, nu ruim 2 maanden later hebben wij een hond zoals wij die willen. Hij loopt niet meer weg, komt als je hem roept en steekt niet meer het spreekwoordelijke middelvingertje naar ons op (ok, in zijn geval soms wel 4 tegelijk). Het allermooiste vind ik zelf dat hij er ook vrolijker van geworden is. Misschien gaat het nog wel een keer mis en loopt hij nogmaals weg, maar zijn verleden moeten we ook niet uitvlakken!
Tuurlijk gaan we lekker door met ons gedrag naar Oscar, want wij en Oscar worden hier gelukkiger van. Al met al een geweldig hondje, met een ontzettend groot karakter. Een klein, groot toppertje!!
Peter, Annemarie, Lennard, Roos en Oscar!!