Derby de grote knuffelbeer
20 juli 2007Bijgaand een verhaal van Michella over haar eerste dagen met Derby. Omdat niet iedereen Derby kent vertel ik even kort ""wat vooraf ging". Derby zat al vier maanden in het asiel op Kreta waar hij binnenkwam met een geinfecteerde achterpoot. Ook tijdens zijn verblijf in het asiel bleef de poot slecht en zelfs werd amputatie overwogen. Het asiel vroeg toen of Derby misschien naar Nederland kon komen om hier behandeld te worden omdat het er somber uitzag voor hem. Paula van de dierenkliniek Zuiderkaag (wat een geweldig mens is zij toch) bood aan Derby belangeloos te behandelen, Toen moesten we nog een gastgezin vinden in de buurt van de kliniek. Toen we aan Michella vroegen of zij Derby op kon vangen in haar huis bleek dat te kunnen. Want ook Michella is zo’n geweldig mens die ons al heel vaak geholpen heeft met "noodgevallen". De cirkel was rond toen Femmie bereid bleek midden in de nacht naar Schiphol te rijden om Derby naar Michella toe te brengen. Het is echt dankzij deze bijzondere mensen(en gelukkig ook nog een aantal andere kanjers) dat MAP in staat is om ook "bijzondere" honden als Derby naar Nederland te laten komen.
Dan volgt nu het verslag van Derby’s eerste dagen in Nederland.
Even een update van Derby (bijgenaamd ’De Tank’)
Afgelopen maandag (16 juli) is Derby dan eindelijk in Nederland aangekomen. Om een uur of 5 in de ochtend stond Femmie voor de deur om hem te brengen. ’Schrik niet hoor,’ zei ze nog ’hij is groter dan je denkt’. Nou had ik gelukkig geen kleine hond verwacht, dus het viel toch nog wel mee. Hij heeft een mega grote kop, maar voor de rest was hij broodmager. Maar gelukkig toch nog iets kleiner dan onze eigen grote hond Roy. (Een bastaard Duitse herderreu uit Turkije) De eerste ontmoeting met de andere honden was rond 6 uur. Derby was zenuwachtig op zoek naar een plek om te plassen dus maar snel naar buiten. Nou dan gelijk de rest van de roedel ook maar. Orio vond hem gelijk leuk, Cleo (bekend als Leyla) maakte een hoop herrie, maar vind eigenlijk iedereen en alles lief. En toen de ontmoeting met Roy, Roy is een ruwe bolster blanke pit type, die begint met een hoop geblaf en een driftig kwispelende staart. Maar het ging gelukkig goed. Inmiddels zijn we een paar dagen verder en zijn ze met z’n vieren de grootste maatjes.
Maar he, Derby kwam hier niet voor hun plezier, hij moest zo snel mogelijk naar een dierenarts om iets aan zijn poot te laten doen. Zijn poot werd in Griekenland behandeld met antibiotica, maar ondertussen had hij een gapend gat in zijn kussentje onder zijn rechterachterpoot. Een infectie bestrijden met antibiotica terwijl de bron van infectie dag in dag uit door de viezigheid gaat is als vechten tegen de bierkaai. Snel naar de dierenarts dus. Dinsdagochtend heeft de dierenarts Paula naar zijn poot gekeken. Een poot die er meer uitzag als een olifantspoot dan de poot van een hond. Paula heeft precies 10 seconden gekeken, al bij lichte aanraking van de poot gaf Derby aan dat het pijn deed. De rest van het onderzoek zou dus onder narcose moeten gebeuren. Met een grote prik pijnstiller heb ik hem weer mee naar huis genomen. Ongelooflijk hoe ontzettend lief die hond is. Zoveel pijn en geen grommetje of piepje gehoord. Mijn kleinste dochter noemt hem al liefkozend "beertje". En hij is ook een echte knuffelbeer. Met zijn gecoupeerde oortjes (waar zou dat voor nodig zijn geweest, maar voor Grieks gecoupeerde oren is het nog netjes gedaan. Ik heb erger gehavende oren gezien) en zijn mooie chocoladebruine kleur en zijn ongelooflijk lieve karakter is hij zijn koosnaampje meer dan waard. Gelukkig eet hij goed en zal hij langzaam maar zeker toch meer op zijn andere bijnaam gaan lijken: de Tank of de Bulldozer. De volgende dag heeft Paula hem geopereerd. Met al zijn beschadigingen was het duidelijk dat hij ook een tijd met zijn poot over de grond moet hebben gesleept, want daar zaten ook wonden. De foto’s lieten zien dat er een forse ontsteking gaande was, de kootjes van een teen waren door de ontsteking uit elkaar geduwd (lijkt erg op gebroken teen), maar dat er gelukkig verder geen breuken waren. Er zat een lymfknoop ter grootte van een kippenei in zijn dijbeen en zijn spieren in die achterpoot zijn zo goed als verdwenen. De knoop is verwijderd, de wond onder zijn poot schoongemaakt en dichtgenaaid. Er zijn een hoop biopten( stukjes weefsel weggenomen voor onderzoek) en bloedmonsters genomen. En nu hij toch onder narcose was zijn ook zijn wolfsklauwtjes verwijderd en zijn gebit gereinigd. En daarna mocht hij met een slof om zijn poot weer mee naar huis.
Nu is het dus wachten op de uitslag. Er zijn een hoop mogelijkheden wat het zou kunnen zijn, dus een behandeling is nog niet echt gestart. Gedacht wordt onder andere aan een buitenlandse schimmel die wij hier niet kennen en zijn bloed wordt onderzocht op alle buitenlandse ziektes. Voor nu krijgt hij dus pijnstilling en antibiotica. Loopt op een slof en is lekker vrolijk. Zijn korte staart ratelt de hele dag, alles is leuk en interessant. Hij speelt samen met Cleo met een bal. Hij is dol op eten (werkelijk alles, zelfs zijn antibiotica) en hij vind de cavia’s reuze interessant (zou hij die ook eetbaar vinden?) Hij heeft nog wel af en toe zo’n hoge nood dat hij dan maar in huis plast! Dus zindelijk is hij nog niet helemaal, maar dat zal ook wel komen. Ik ben al ontzettend blij dat het er vooralsnog op lijkt dat hij zijn poot kan houden. Gelukkig blijft hij redelijk goed van zijn hechtingen af en lijkt het allemaal goed te genezen. En is het dan wishfull thinking of lijkt zijn poot echt al te slinken? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat deze goedaardige, ontzettend lieve knuffelbeer zijn eigen gouden mandje verdient. Of dat nou met 4 of in het slechtste geval met 3 poten is, hij heeft een heel hoog knuffelgehalte en is een geweldig maatje voor alle leeftijden.
Wordt vervolgd!!