Teddy
28 maart 2007Zo zag ik haar voor het eerst op de site van Mirtos. Ze was een kleine 10 weken oud, met navelbreukje en zonder staartje. Waarom koos ik voor haar en bvb niet haar zusje? Ik denk dat ze zoiets liefde op het eerste zicht noemen…..
Op zaterdag 9 maart belde Liesbeth me terug op met heel heugelijk nieuws. Die nacht heb ik maar weinig geslapen. Zondag mochten we haar ophalen bij het opvanggezin. Een ritje van 500 km heen en weer.
En die befaamde klik, wel die was er. Wederzijds. Ook met de kinderen. Het was ongelooflijk. Ze hadden daar zo gespeeld, dat Teddy de hele rit lang geslapen heeft.
De thuiskomst was wel indrukwekkend want zo’n grote doberman had ze niet verwacht. Hij daarin tegen was wel heel blij (verleden jaar heeft hij afscheid moeten nemen van zijn 15-jarig kameraadje)
Minstens 50 keer heeft hij haar wel afgesnuffeld mm² per mm² want hij zou zo eens een stukje per ongeluk kunnen overslaan.
En dan die 3 harige dingen op poten (lees katten), die blazen en hebben vanachter op hun rug zo’n lang dik ding in de lucht steken (lees staart).
Wanneer we haar dan meenamen in de tuin was ze snel gefascineerd. Wat was dat ginder achter die draad, een hoop pluimen die rondlopen en die pluizige dingen die rondhuppelen. Zo had ze dus ook al kennis gemaakt met onze kippen en konijnen. Allemaal rare dingen.
Voor het avondeten verkondigde mijn man heel droogweg dat DIE hond toch moest aangeleerd worden van NIET in de zetel te komen. Euh toen ik na het avondeten vanachter in het salon kwam zag ik mijn man languit in de zetel liggen en waar denk je dat DIE hond lag? Juist ja, lekker languit boven op hem in de zetel. Toen de kinderen in bad gingen hadden we effe een meevaller dat ze nog zo klein is of ze was gewoon mee het bad ingesprongen.
En dan de eerste nacht. Mandje mee naar boven en ze is er heel braaf gaan in liggen en we hebben haar niet gehoord. Ze had wel een plasje gedaan, maar water en een scheutje dettol doen wonderen.
Ze is nu 2 ½ week bij ons. Het is een schatje en ze is zo lief. Ze reageert al heel goed wanneer we tegen haar bezig zijn en ja ik mag zelfs zeggen dat ze al luistert, nou ja behalve wanneer ze de kattenbak in duikt. Ze beseft ook al dat buiten gaan en gras er zijn voor haar behoeftes, alhoewel ze soms van de vloer binnen ook geen probleem maakt om nog iets te doen. Dagelijks gaat ze mee de kinderen naar en van school halen. En ’s morgens wanneer de kinderen naar binnen zijn staan er al een aantal mama’s haar op te wachten om te knuffelen. Ze heeft al een flinke fanclub opgebouwd op korte tijd. Het is een schatje, ook al maakt ze me zo vroeg wakker. Rond 6 uur, of iets vroeger dan is ze daar en ondertussen heeft ze een manier gevonden om op het bed te geraken. En een nat neusje in m’n oog of van die kleine maar vlijmscherpe puppy tandjes in m’n oorlel zijn overtuigende manieren om mij uit mijn bed te krijgen en natuurlijk ook wetende dat haar blaasje tot op de rand is gevuld en niet veel nodig heeft om over te lopen…
Ze is ook heel behulpzaam. Met van alles en nog wat. Trek je onkruid uit, hup daar is ze en komt ze mee trekken. Is het niet aan het onkruid, dan wel aan je vingers of je mouw. Boodschappen uitladen, das pas leuk. Alleen, wel wat vermoeiend.
En voor het geval mijn afwasmachine het zou opgeven. Nu heb ik een reserve model.
Is de energie op dat moment nog niet op, dan vindt ze het leuk om onze doberman Nike een beetje te plagen en zijn knuffeldeken af te pakken.
Maar op een bepaald moment is het dringend tijd om de batterijtjes op te laden. En dat kan hier zoals je ziet, maar in de tuin kan het ook. Zeker wanneer het zonnetje schijnt. Waarschijnlijk haar Grieks bloed.
Maar nu komt ze me laten weten dat ik lang genoeg aan de pc heb gezeten en dat het dringend knuffeltijd is. Tenminste als je m’n vingers half afkauwen als knuffelen kan beschouwen. Het kan natuurlijk ook haar manier zijn om te komen vertellen dat het etenstijd is.
Langs deze weg wil ik Liesbeth bedanken voor deze allerliefste sloeber. En wens ik de stichting nog veel succes voor het goede werk dat ze verrichten.
Hartelijke groeten van,
Eliane, en familie